h1

Foto Vélo: de reis – het boek

27/09/2010

We hebben op de fiets heel wat inspiratie opgedaan. Een boek dus….
Het boek komt uit begin 2011. Wil je op de hoogte gehouden worden of wil je naar één van de dia-avonden komen, stuur me dan een mail op info@foto-velo.be

h1

eindconclusies

25/07/2010

Een jaar in Azie. Tijd dus voor een balans wat we zullen missen en wat we met plezier achterlaten.

Wat zullen we missen/waar vrezen we voor in Belgie

  • 20.000 km fietsen doet iets met je lichaam en geest. Elke vezel staat stijf van de conditie en je hoofd is maandenlang leeg en fris. Je hebt het gevoel dat je elke inspanning aankunt. De fysieke en mentale papperigheid van de bureaustoel loert om de hoek.
  • Stof, bergop, hitte, gravel,… Fietsen kan echt wel lastig zijn. En toch verslavend. Ik denk dat we bij wijze van afkicken de eerste week in Belgie met onze koersbroek zullen slapen. Maar nog geen overhaaste conclusies….mijn lidmaatschap voor de lokale wielertoerist-associatie mag nog even wachten.
  • Kippenvel, euforie, tranen in de ogen van emotie,… Sommige momenten of landschappen waren zooo mooi. Moeilijk om de gevoelens te evenaren in pakweg de Veldstraat.
  • Ik lijd aan een extreme vorm van escapisme. Al fietsend en voortschrijdend ontvlucht ik het dagdagelijkse. Terug in Belgie word ik gedwongen om opnieuw stil te staan en te denken. Denken aan het absurde van het bestaan en de soms egoistische, wrede, oneerlijke en stoute wereld. Denken aan het sneltempo waarin we de wereld aan het kapot maken zijn (en geloof me – zeker na het zien van Azie – het gaat in een razend tempo). Denken aan de onwil/onkunde om aan deze wereld te onttrekken.
  • Ik leef als ik beleef. Al rondfietsend geniet ik van elke dag, elk nieuw vergezicht, het exotische eten, de verrassende ontmoetingen, het immer onbekende. Terug thuis wacht routine en de trein van het dagelijkse en dat slaat bij mij heel snel om in verveling.
  • Onvergetelijk zijn de miljoen lachende en extatische kindergezichtjes wanneer we met de fiets passeerden.
  • Belgie mist twee essentiele zaken: Bergen en zon. Hoewel het altijd lastig fietsen is, geven de bergen altijd de meeste voldoening. En hoe hoger je gaat hoe beter.
    We realiseren ons nu pas hoe mistroostig het weer is in Belgie. Het aantal dagen met regen (behalve in China) tijdens onze reis kunnen we wellicht op 4 handen tellen. Moesten we nu eens afspreken om met z`n allen te verhuizen naar de Spaanse Pyreneen of naar de Zuid-flank van de Alpen (en we nemen in 1 baan Gent mee).
  • Het wordt zo goed als onmogelijk om in Belgie dezelfde onvoorwaardelijke gastvrijheid te ervaren van sommige mensen die we onderweg hebben ontmoet.
  • Ik probeer het nieuws af en toe op te volgen via de websites van de Vlaamse kranten. Wat met telkens opvalt is de banaliteit van de actualiteit en de onder-de-kerktoren-mentaliteit. Niet dat de berichtgeving hier zo groots of globaal is. Verre van. Maar terug in Belgie worden we terug gezogen in de Vlaamse kneuterige wereldproblemen.
    Wat in de berichtgeving wel opvalt is (en wat wel verschilt met Azie) is onze zaag-neurose. Het klagen als een state-of-mind. Terwijl Belgie (buiten het ontbreken van zon en bergen) het Walhalla is. 90 % van de mensen verdient te veel geld, we hebben een sociale zekerheid en pensioen, een goede gezondheidszorg en onderwijs, veel vrije tijd, prachtige steden en een min of meer functionerende overheid. Ok, er is al eens een geval van corruptie, van politieke wrevel, er rijdt al eens een trein te laat, enz… maar voor de eeuwige klager, kom eens naar Azie en feel the difference.

 

Waar kijken we naar uit/Wat laten we met plezier achter

  • We eten al een jaar ofwel van de straat ofwel hele simpele gerechten die we op ons benzinevuurtje klaarmaken. Een volledig uitgeruste keuken, alle mogelijke ingredienten en dan uren koken. Heerlijk
  • In Azie ben je als fietser het vuil van de straat. Net goed genoeg om van de weg gereden te worden. We kijken uit naar het gevoel om opnieuw gerespecteerd te worden als fietser en een eigen veilige infrastructuur.
  • Ik heb zin in een goeie fieste. Alle voorstellen vanaf augsutus zijn welkom.
  • Plakken, stinken, zweten,… maandenlang leven we op een rantsoen van extreem weinig wassen. Ik heb een visioen van vers gewassen lakens en frisse lijven ipv mijn zwetend vel in een klamme slaapzak.
  • We zien er natuurlijk naar uit om familie en vrienden terug te zien. Dikke kus.
  • We missen vooral kaas en brood.
  • De meeste gesprekken overstijgen niet het niveau van “Wat is yor neem?”. Dus terugkomen betekent eindelijk weer iemand waar je mee van gedachten kan wisselen. Iemand die je niet alleen taalkundig verstaat, maar ook iemand die dezelfde normen en waarden deelt (verdomme, Geirnaert, je lijkt Balkenende wel!)
  • Een concert, een film, een evenement,… Laat Gent maar bruisen.
  • Ik kom thuis en het eerste wat ik doe… Ik neem een cd, druk op “play” en zet het volume op “ONAANVAARDBAAR LUID”
  • Zondagmorgen: verse croissants, kamermuziek, koffie (Aaaah, echte koffie) en een gazet.
  • Ik blijk dan toch een Belg te zijn. Ik snack naar frietjes.
  • Er zijn echt wel te veel Aziaten en op veel plaatsen ben je nergens eens op het gemak alleen. Altijd is een roedel kinderen je tent op het spoor gekomen, wil een horde giechelende meisjes je naam weten of denkt een boer net te moeten ploegen waar jij net je grote boodschap wou gaan doen. Time for privacy!
  • Ons zitvlak protesteert. Duizenden uren op een zadel meestal afgewisseld met de grond. Ons poepke smeekt om stoel of sofa.

h1

Guiyang

03/07/2010

We naderen stilaan de 20 000 kilometer en ons einddoel.

Het kan hier nog bijna geen nacht zonder regenen. Omdat we het kamperen niet willen opgeven, zoeken we ’s avonds meestal onderdak om onze tent op te zetten. Je vond ons de afgelopen weken onder andere in een stal, een vervallen en verlaten motel, een bouwwerf, een schuur,…

Lifestyle
China verovert de wereld. De tweeentwintigste eeuw wordt (misschien) Chinees. Bereid jullie voor op tal van veranderingen. Vanuit Zuid-China geven we jullie graag wat Chinese life-style tips mee:

• Geen wonder dat de Chinezen hond eten. De honden hier hebben niets van hun fiere soortgenoten: lelijke mormels met te korte poten in verhouding tot hun lijf, een vuile vacht, hun ego is te groot voor hun mieterig geblaf en doordat hun onderste tanden uit hun bek steken, regent het binnen…
• Siertuinieren is uit (dus, papa Johan, verkopen die geraniums, omspitten die rozen). Elke vierkante meter dient voor voedselproductie. Waarom bloemen planten als je spinazie kan zetten. Waarom een boom zetten als die schaduw op je gewas werpt. Op het dak planten ze hier zelfs mais.
• De Chinese johny rijdt – bij afwezigheid van Golf GTI met een koffer vol boxen –rond met twee baswoofers op zijn moto.
• Hoewel er redelijk wat fietsers zijn, is het gemotoriseerde tijdperk ontegensprekelijk ingezet. De betere middenklasse rijdt vooral met jeeps. Voor de minder fortuinlijken is er de moto of de elektrische scooter. Deze scooter is naast het feit dat hij geen lawaai maakt en niet stinkt, vooral fijn omdat wij die met de fiets kunnen voorbij steken.
• Heeft iemand al een Chinees gezien die niet rookt? Wij niet.
• Terug in Belgie dacht ik dat internet voor de revolutie op vlak van communicatie zou zorgen. China en Azie hebben me op andere gedachten gebracht. De GSM is het middel dat miljoenen levens verandert. Iedereen heeft er een, en niet zo’n simpel belding maar een tot-speedboot-uitklapbaar-model.
• De Chinese inrichting van de huizen is afgrijselijk en van top tot teen opgetrokken tot kitsch en brol die er uit ziet alsof het maar een jaar mag meegaan.
• De Chinese toiletten zijn shit. Nergens is de kloof tussen welvaart en toiletcomfort zo groot. Altijd en overal letterlijk een gat in de grond. Het is even slikken wanneer je in een kamp van wegenwerkers verblijft en met de manager in hemd en das hebt staan praten om met diezelfde man vijf minuten later broederlijk naast elkaar (nee geen afschutting) met de broek op de knieen te zitten.
• Bij de vrouwen zouden we volmondig “JA” zeggen. We halen echter onze neus op als de Chinese mannen bij warm weer hun T-shirt oprollen tot aan de tepels.
• Luiers moeten hier nog geintroduceerd worden. Om te voorkomen dat baby’s broekje constant vol hangt heeft elke broek vanachter een spleet.
• Het eten is waarlijk overheerlijk. Overal veel keuze, prettig exotisch en vernieuwend gekruid en alles levend vers. Het is wel wennen wanneer we- met een apetijt voor een boterham – ’s morgens opnieuw warm eten – hetzelfde als ’s avonds – voorgeschoteld krijgen.
• De moderne Chinese jongeman gaat naar de coiffeur en laat hem krullen in zijn anders steile haar leggen. Het resultaat is als een te lange baard: opzichtig.
• Ik vermoed dat het na een jaartje wel went, maar momenteel kunnen we allesbehalve genieten van de Chinese bedden. Niets vering, niets zacht schuim, maar een plank overtrokken met een laken, zelfs in hotels
• Dames, haast jullie naar de supermarkt en sla snel veet en gilletes in. Haar op de ledematen is hier even zeldzaam als mes en vork.



h1

Lunding

19/06/2010

Van thermisch ondergoed naar onderlijf; van rotsen en steppe naar bamboe en cactus, van vrieskou naar hitte;… We zijn vandaag bijna 3000 meter in hoogte gedaald van het Tibetaanse hoogplateau naar de tropische bergen van Zuid-Oost-Azie. Op een dag ben je in een andere wereld.

Naast de weg is vooral het weer bepalend of fietsen genieten of afzien is. Over de weg geen klachten meer, maar het weer… De week na ons vorig bericht hebben we al elke dag regen, sneeuw of hagel gehad. Door dit gure weer is het fietsplezier en er net als de temperatuur: below zero. We horen eigenlijk te genieten van de onwaarschijnlijke prachtige panoramas op het tibetaanse plateau of van de kleurrijke tibetaanse cultuur maar we kunnen enkel denken aan warme chocomelk, droge kleren en een haardvuur. Onze zelfgekozen kwelling wordt nog in de hand gewerkt door de enorme afstanden. Dorpen liggen soms honderd kilometer van elkaar. Once snow in the middle, you’re proper f*cked. Meermaals al schreeuwden we het uit van wanhoop, maar alleen de wind kon onze kreet horen.
En huil even mee met de zwartste dag uit onze reis. We worden een wakker in een smerige hotelkamer. De sigarettenpeuken van de vorige gebruiker liggen verspreid in de kamer en de lakens zijn in geen jaren gewassen. De kleren die van de vorige dagen drijfnat zijn, zijn nog altijd vochtig. Buiten druilt het nog altijd en de bruine plassen in de weg worden almaar groter. Wanneer het even stopt met regenen vertrekken we. Na vijf kilometer begint de regen echter opnieuw. We schuilen talloze uren in een rioolbuis, wachtend op de regen die nooit zou ophouden. Het afvoerwater stroomt onder onze voeten door. Een tibetaanse herder die ons heeft opgemerkt nodigt ons mee naar zijn huis, maar pas wanneer we 500 meter onze fiets de berg op duwen zien we in de verte en hoogte pas zijn huis liggen. Veel te ver. Dan maar terug naar de weg alwaar we schuilen onder onze isoleermat. Wanneer we terug vertrekken met de fiets belandt Heidi onder een golf van modder veroorzaakt door een vrachtwagen die in een grote plas rijdt. De weg verandert in een pad van stenen en kuilen buiten categorie. Ik rijd voorop en wanneer ik wacht komt Heidi schreeuwend aangereden. Ze is haar handschoen verloren en is boos op me omdat ik niet gewacht heb. Ik ben kwaad op haar omdat ze haar verlies van haar handschoen op mij afreageert. Beide tranen van woede en frustratie.
’s avonds worden we gered door een prachtige familie en hun haardvuur. De dag nadien is het weer en alles drastisch verbeterd.

Tibet
Het is moeilijk om geen sympathie te hebben met de arme Tibetanen. Ze willen een eigen land maar behoren willens nillens tot China. En hun cultuur is zo anders dan de rest van China: kleurrijke kledij, de mannen op de hoogvlakte zien er uit als cowboys – inclusief paard, wapens en leren franjes aan de kledij, een heel aparte bouwstijl,…

Dog army
De reusachtige monsterhonden uit Koerdistan of de dolle Iraanse herdershonden, we dachten dat we elke hond nu wel aan konden. Tot nu. Nooit zoveel bijtgrage honden gezien als in Tibet. In elk dorp liggen hopen vuil haar, die honden blijken te zijn. Op het platteland maken hele roedels grommers ons het fietsleven lastig. Ze bijten naar de benen en de zakken. Onze remedie als een schuimende bek ziet aanstormen: direct stoppen, je keel schor roepen en stenen gooien. We zijn beide hondenliefhebbers maar hier word ik euforisch van het geluid van de jankende viervoeter.

h1

Qinghai

07/06/2010

Ondanks het heerlijke eten in China, is den Geirnaert al 12 kilo afgevallen. Tijd dus om naar huis te keren vooraleer mijn razende metabolisme me helemaal opvreet. Op 27 juli zijn we terug in Belgie om mijn Body Mass Index wat te soigneren. Bier en frieten schijnen te helpen om krachten op te doen.

En ondanks de onszelf gemaakte belofte keren we toch met het vervuilende vliegtuig terug. Na de uitputtende Indische treinervaringen hebben we geen zin in een 7 dagen durende treinreis (om dan nog maar in Moskou te zijn). Bovendien bestaat er onzekerheid of de fiets wel mee kan. En vooral we willen absoluut een nieuwe visumprocedure (voor Rusland) vermijden.

Je kunt de Chinezen veel verwijten, maar niet dat ze hun infrastructuur verwaarlozen. Het ene megaproject volgt het andere op. Ook de kleinste wegen worden in sneltempo omgetoverd tot viervaksbanen. De nieuwe asfalt is ‘as smooth as a babys ass’ maar het nadeel is dat er overal werken aan de gang zijn. Veelal zijn stukken van tientallen kilometers herschapen tot zand en stenen.

Het weer blijft hier van jetje geven. We hebben hier te kampen gekregen met een zandstorm. We zitten momenteel opnieuw vast door de sneeuw. En op een van de droogste plekken op aarde, de Taklamakan woestijn, hebben we door de regen noodgedwongen een voormiddag in onze tent moeten kamperen.

Ons Chinees is – buiten de woorden cultuurrelativisme en voortplantingsdrang – onbestaande. Met het Engels van de Chinees is het even droevig gesteld. Het gebeurt dus meer dan eens dat ik met volle moed naar iemand toestap om iets te vragen, maar dat we, nadat we enkele onhandige gebaren hebben gewisseld, onverrichter zake en beiden gefrustreerd onze eigen weg gaan.

Het Chinese wonder?
China ontwikkelt in sneltempo en bulkt van economische en technologische hoogstandjes. Mensen die echter denken dat alle Chinezen dit Chinese wonder belichamen slaan de bal mis. Mijn bagagedrager was door de ruwe weg gebroken. We stoppen in een provinciestadje waar langs de hoofdweg tientallen carosseriebedrijven naast elkaar liggen. Ideaal dus voor een klusje, denken wij. Ik leg met handen en voeten uit aan de schijnbaar handigste dat het rek aluminium is en dat dit met een normaal toestel niet te lassen valt. ‘Geen probleem (in het Chinees)’ Wanneer hij zijn lastoestel op het frame zet spatten de vonken bijna op zijn gezicht en beaamt hij dat dit niet te lassen valt. Ik stel voor dat ze twee ijzeren plaatjes met vier gaten in de hoeken maken zodat we dan met vijs en bout de boel kunnen bijeenhouden. Ik ben als klusser ook niet de meest precieze maar wat zich dan afspeelde was hartverscheurend. Twaalf man kregen dit simpel probleem maar niet opgelost. Na een uur zwoegen hadden ze twee zware platen waarvan de ongelijke gaten met het lastoestel waren gemaakt en die op de fiets werd samengehouden door ijzerdraad. Na een dag viel de constructie al uit elkaar en heb ik zelf uit twee deurscharnieren iets geknutseld. Beide constructies vind je als eerste foto (links Chinese constructie, rechts mijn constructie) onder dit bericht.

Weetjes

  • Veertien dagen niet wassen en er nog altijd goed uitzien. Het kan!
  • We kunnen al semi-vlot met stokjes eten, behalve die keer wanneer de soep op tafel kwam.
  • Ik heb mijn maximum snelheid verbeterd en op 61,3 km/h gelegd. Ons grootste aantal kilometers per dag is ook scherper gesteld naar 129 km.
  • Niet mijn baard maar wel het haar op mijn benen is hier de grootste attractie
  • h1

    Urumqi

    21/05/2010

    De informatiesnelweg in China en Pakistan was lange tijd gesloten. In Noord Pakistan was er gewoonweg geen internet. In China had de overheid na de rellen in Xinjang vorig jaar elk internetverkeer afgesloten. Gelukkig was de gewone weg nog wel berijdbaar. En dus zijn er weer verhalen…. Een compilatie van anderhalve maand:

    • De laatste week in Pakistan hebben we vastgezeten. De grens met China was wegens de sneeuw gesloten. De weg terug naar het Pakistaanse laagland was door de aardverschuiving geen optie en alle zijvalleien waren door de Pakistaanse politie om veiligheidsredenen afgesloten. Een familie met roots in Tadjikistan heeft ons vijf dagen onder haar vleugels genomen.
    • Aan al diegenen die onrustige nachten beleven bij de gedachte aan onze olympisch gespierde lijven: slaap rustig in. Niets uitgebouwde borstkas of trillende biceps. Onze gespierde kuiten hangen als een vreemd object aan een lijf van een bureau-slaaf. Dit verontrustende fenomeen werd nogmaals in de verf gezet toen we tijdens ons fietssabbat eens een dagje de fiets langs de kant zetten om een bergwandeling te maken. Dagenlang zijn we aan de benen stijf geweest.
    • In Pakistan hebben we een bijna-dood-ervaring beleefd. In een diepe kloof zijn we midden in een steen-lawine beland. Tien minuten met je rug tegen de rotswand terwijl stenen van tientallen kilo抯 met onwaarschijnlijke snelheid op enkel meters van je vandaan kapotspatten. Rijstpap met gouden lepels lijkt niet zo aanlokkelijk meer.
    • Het eten in China is overheerlijk en gevarieerd.
      Hersentjes, varkensdarmen, longen, wormen,… elk onderdeel van de dierlijke anatomie heb ik wel eens geprobeerd. De sterke drank in China waarin kippepoten liggen te weken was echter een brug te ver.
    • De Chinese politie is -in tegenstelling tot hun andere Aziatische collega-niet in voor een geintje. Met veel machtsvertoon en met een tronie van ‘il-je-soms-een-wapenstok-tegen-je-gezicht’ tonen ze wie de baas is. En ze zijn overal om je paspoort te vragen of om te zeggen welke weg niet voor toeristen toegankelijk is. We pretenderen geen Chinees te spreken, maar met alle Chinezen maar niet met de deze. We zijn meermaals moeten terugkeren en drie keer weggejaagd van onze kampeerplek. Ik heb de laatste maand tot mijn grote frustratie meer in de ogen van Herr Flik gekeken dan in de ogen van mijn liefke.
    • In Tien Shan, een gebergte in noordwest China, zijn we koudweg gepakt door een sneeuw-blizzard. Alle passen dichtgesneeuwd. Chinese wegenwerkers met een kolenkacheltje hebben ons van afgevroren uitstekende lichaamsdelen behoed. Met de fiets waren we wel de allereerste over de pas. Terwijl de buldozers de ingesneeuwde vrachtwagens probeerden vrijscheppen, passeerden wijmet de fiets duwend over pakken sneeuw
    • De dagen na de blizzard was het zo koud dat als we ergens vijf minuten durfden stoppen, om pakweg Heidi’s vingers van de dood te vrijwaren, mijn wielen door de sneeuw vastvroren aan mijn kader. Drie keer heb ik met een steen het ijs van mijn vastgelopen fiets moeten kappen.
    • We zijn in een supermarkt geweest die minstens zes keer zo groot is als het grootste warenhuis dat ik ooit heb gezien.

    We zijn nu in Urumqi, de hoofdstad van Xinjang, en thuis van drie miljoen Chinezen. De Chinese steden zijn een fenomeen in alle opzichten. We trekken binnenkort richting oosten om daarna opnieuw in de Himalaya te fietsen.

    De nieuwe foto’s op flickr staan in de mappen noord-pakistan en Xingjang. Klik hier.

    h1

    Gilgit

    10/04/2010

    We zijn in Noord Pakistan en fietsen tussen de hoogste pieken van de wereld.

    Karakoram
    De Karakoram Highway. Moeder der wegen. De Highway is wel “high” maar niet echt “speedy”, eerder een pad – gedeeltelijk asfalt – dat langs de Indus door de Himalaya stroomt. Maar wat een panorama! Het is de enige weg ter wereld die zo hoog in het dak van de wereld snijdt. Nanga Parabat is de 9de hoogste berg ter wereld en wordt ook“killer mountain” genaamd omdat daar op het aantal beklimmingen relatief de meeste doden gevallen zijn. De berg flankeert de Highway met de hoogste aaneengeschakelde rotswand ter wereld. Een klimmuur van meer dan 4000 meter. De pas van de Karakoram Highway (4800 meter) vormt de hoogste grensovergang ter wereld.

    De weg is wellicht ook een van de belangrijkste en meest omstreden wegen ter wereld. Bij de bouw van de weg vielen duizenden doden. Deze worden aangevuld met tientallen doden per jaar door ondethoudswerken. De Karakoram baant zich een weg door de aardverschuivingen. In januari was er een van de zwaarste aardverschuivingen. Vier kilometer van de weg werd weggespoeld en er ontstond een artificieel meer. Dit meer – als de stenen wand het begeeft -is een direct gevaar voor tientallen burggen stroomafwaarts . De weg verbindt ook China met Pakistan. Twee bondgenoten in het uiterst ontvlambare geopolitieke spel dat China, India , Pakistan en Rusland – allen kernmogendheden – spelen. De weg is dus van vitaal belang als het ooit heet wordt in de regio.
    De eerste foto op de blog is een foto van de landverschuiving (gehaald van het internet).

    Viva Pakistan
    Maanden India heeft ons wat afgestompt. We dachten dat we misschien de vele indrukken en het helse land niet meer de baas konden. We dachten dat we soms wat verzuurd waren door de inspanning, de nooit aflatende stroom Indiers, de hitte…. We dachten dat het aan ons lag en dat de lange reis zijn tol eiste.

    Eenmaal terug in Pakistan blijkt dat de reden van onze verzuurdheid naast onze vermoeidheid vooral de Indiers zijn. Vergeten waren we de onmetelijke gastvrijheid, de onvoorwaardelijke big smile van de Pakistani. Het verschil was al voelbaar een kilometer voorbij de Indische grens.
    in de bus naar de Karakoram werden we getrakteerd op allerlei lekkers, we kregen de beste plaatsen, een bebaarde krijger stond er op dat ik – om te kunnen slapen – gedurende uren mijn benen op zijn schoot placeerde. Bij aankomst aan de Karakoram waren Heidi en ik ziek (darmklachten). Direct werd het benzine station voor ons vrijgemaakt alwaar we twee dagen in een bed mochten overnachten. Overal worden we getrakteerd op thee. Viva Pakistan.