eindconclusies

Een jaar in Azie. Tijd dus voor een balans wat we zullen missen en wat we met plezier achterlaten.

Wat zullen we missen/waar vrezen we voor in Belgie

• 20.000 km fietsen doet iets met je lichaam en geest. Elke vezel staat stijf van de conditie en je hoofd is maandenlang leeg en fris. Je hebt het gevoel dat je elke inspanning aankunt. De fysieke en mentale papperigheid van de bureaustoel loert om de hoek.
• Stof, bergop, hitte, gravel,… Fietsen kan echt wel lastig zijn. En toch verslavend. Ik denk dat we bij wijze van afkicken de eerste week in Belgie met onze koersbroek zullen slapen. Maar nog geen overhaaste conclusies….mijn lidmaatschap voor de lokale wielertoerist-associatie mag nog even wachten.
• Kippenvel, euforie, tranen in de ogen van emotie,… Sommige momenten of landschappen waren zooo mooi. Moeilijk om de gevoelens te evenaren in pakweg de Veldstraat.
• Ik lijd aan een extreme vorm van escapisme. Al fietsend en voortschrijdend ontvlucht ik het dagdagelijkse. Terug in Belgie word ik gedwongen om opnieuw stil te staan en te denken. Denken aan het absurde van het bestaan en de soms egoistische, wrede, oneerlijke en stoute wereld. Denken aan het sneltempo waarin we de wereld aan het kapot maken zijn (en geloof me – zeker na het zien van Azie – het gaat in een razend tempo). Denken aan de onwil/onkunde om aan deze wereld te onttrekken.
• Ik leef als ik beleef. Al rondfietsend geniet ik van elke dag, elk nieuw vergezicht, het exotische eten, de verrassende ontmoetingen, het immer onbekende. Terug thuis wacht routine en de trein van het dagelijkse en dat slaat bij mij heel snel om in verveling.
• Onvergetelijk zijn de miljoen lachende en extatische kindergezichtjes wanneer we met de fiets passeerden.
• Belgie mist twee essentiele zaken: Bergen en zon. Hoewel het altijd lastig fietsen is, geven de bergen altijd de meeste voldoening. En hoe hoger je gaat hoe beter.
  We realiseren ons nu pas hoe mistroostig het weer is in Belgie. Het aantal dagen met regen (behalve in China) tijdens onze reis kunnen we wellicht op 4 handen tellen. Moesten we nu eens afspreken om met z`n allen te verhuizen naar de Spaanse Pyreneen of naar de Zuid-flank van de Alpen (en we nemen in 1 baan Gent mee).
• Het wordt zo goed als onmogelijk om in Belgie dezelfde onvoorwaardelijke gastvrijheid te ervaren van sommige mensen die we onderweg hebben ontmoet.
• Ik probeer het nieuws af en toe op te volgen via de websites van de Vlaamse kranten. Wat met telkens opvalt is de banaliteit van de actualiteit en de onder-de-kerktoren-mentaliteit. Niet dat de berichtgeving hier zo groots of globaal is. Verre van. Maar terug in Belgie worden we terug gezogen in de Vlaamse kneuterige wereldproblemen.
  Wat in de berichtgeving wel opvalt is (en wat wel verschilt met Azie) is onze zaag-neurose. Het klagen als een state-of-mind. Terwijl Belgie (buiten het ontbreken van zon en bergen) het Walhalla is. 90 % van de mensen verdient te veel geld, we hebben een sociale zekerheid en pensioen, een goede gezondheidszorg en onderwijs, veel vrije tijd, prachtige steden en een min of meer functionerende overheid. Ok, er is al eens een geval van corruptie, van politieke wrevel, er rijdt al eens een trein te laat, enz… maar voor de eeuwige klager, kom eens naar Azie en feel the difference.

 

Waar kijken we naar uit/Wat laten we met plezier achter

• We eten al een jaar ofwel van de straat ofwel hele simpele gerechten die we op ons benzinevuurtje klaarmaken. Een volledig uitgeruste keuken, alle mogelijke ingredienten en dan uren koken. Heerlijk
• In Azie ben je als fietser het vuil van de straat. Net goed genoeg om van de weg gereden te worden. We kijken uit naar het gevoel om opnieuw gerespecteerd te worden als fietser en een eigen veilige infrastructuur.
• Ik heb zin in een goeie fieste. Alle voorstellen vanaf augsutus zijn welkom.
• Plakken, stinken, zweten,… maandenlang leven we op een rantsoen van extreem weinig wassen. Ik heb een visioen van vers gewassen lakens en frisse lijven ipv mijn zwetend vel in een klamme slaapzak.
• We zien er natuurlijk naar uit om familie en vrienden terug te zien. Dikke kus.
• We missen vooral kaas en brood.
• De meeste gesprekken overstijgen niet het niveau van “Wat is yor neem?”. Dus terugkomen betekent eindelijk weer iemand waar je mee van gedachten kan wisselen. Iemand die je niet alleen taalkundig verstaat, maar ook iemand die dezelfde normen en waarden deelt (verdomme, Geirnaert, je lijkt Balkenende wel!)
• Een concert, een film, een evenement,… Laat Gent maar bruisen.
• Ik kom thuis en het eerste wat ik doe… Ik neem een cd, druk op “play” en zet het volume op “ONAANVAARDBAAR LUID”
• Zondagmorgen: verse croissants, kamermuziek, koffie (Aaaah, echte koffie) en een gazet.
• Ik blijk dan toch een Belg te zijn. Ik snack naar frietjes.
• Er zijn echt wel te veel Aziaten en op veel plaatsen ben je nergens eens op het gemak alleen. Altijd is een roedel kinderen je tent op het spoor gekomen, wil een horde giechelende meisjes je naam weten of denkt een boer net te moeten ploegen waar jij net je grote boodschap wou gaan doen. Time for privacy!
• Ons zitvlak protesteert. Duizenden uren op een zadel meestal afgewisseld met de grond. Ons poepke smeekt om stoel of sofa.