Lunding

Van thermisch ondergoed naar onderlijf; van rotsen en steppe naar bamboe en cactus, van vrieskou naar hitte;… We zijn vandaag bijna 3000 meter in hoogte gedaald van het Tibetaanse hoogplateau naar de tropische bergen van Zuid-Oost-Azie. Op een dag ben je in een andere wereld.

Naast de weg is vooral het weer bepalend of fietsen genieten of afzien is. Over de weg geen klachten meer, maar het weer… De week na ons vorig bericht hebben we al elke dag regen, sneeuw of hagel gehad. Door dit gure weer is het fietsplezier en er net als de temperatuur: below zero. We horen eigenlijk te genieten van de onwaarschijnlijke prachtige panoramas op het tibetaanse plateau of van de kleurrijke tibetaanse cultuur maar we kunnen enkel denken aan warme chocomelk, droge kleren en een haardvuur. Onze zelfgekozen kwelling wordt nog in de hand gewerkt door de enorme afstanden. Dorpen liggen soms honderd kilometer van elkaar. Once snow in the middle, you’re proper f*cked. Meermaals al schreeuwden we het uit van wanhoop, maar alleen de wind kon onze kreet horen.
En huil even mee met de zwartste dag uit onze reis. We worden een wakker in een smerige hotelkamer. De sigarettenpeuken van de vorige gebruiker liggen verspreid in de kamer en de lakens zijn in geen jaren gewassen. De kleren die van de vorige dagen drijfnat zijn, zijn nog altijd vochtig. Buiten druilt het nog altijd en de bruine plassen in de weg worden almaar groter. Wanneer het even stopt met regenen vertrekken we. Na vijf kilometer begint de regen echter opnieuw. We schuilen talloze uren in een rioolbuis, wachtend op de regen die nooit zou ophouden. Het afvoerwater stroomt onder onze voeten door. Een tibetaanse herder die ons heeft opgemerkt nodigt ons mee naar zijn huis, maar pas wanneer we 500 meter onze fiets de berg op duwen zien we in de verte en hoogte pas zijn huis liggen. Veel te ver. Dan maar terug naar de weg alwaar we schuilen onder onze isoleermat. Wanneer we terug vertrekken met de fiets belandt Heidi onder een golf van modder veroorzaakt door een vrachtwagen die in een grote plas rijdt. De weg verandert in een pad van stenen en kuilen buiten categorie. Ik rijd voorop en wanneer ik wacht komt Heidi schreeuwend aangereden. Ze is haar handschoen verloren en is boos op me omdat ik niet gewacht heb. Ik ben kwaad op haar omdat ze haar verlies van haar handschoen op mij afreageert. Beide tranen van woede en frustratie.
‘s avonds worden we gered door een prachtige familie en hun haardvuur. De dag nadien is het weer en alles drastisch verbeterd.

Tibet
Het is moeilijk om geen sympathie te hebben met de arme Tibetanen. Ze willen een eigen land maar behoren willens nillens tot China. En hun cultuur is zo anders dan de rest van China: kleurrijke kledij, de mannen op de hoogvlakte zien er uit als cowboys – inclusief paard, wapens en leren franjes aan de kledij, een heel aparte bouwstijl,…

Dog army
De reusachtige monsterhonden uit Koerdistan of de dolle Iraanse herdershonden, we dachten dat we elke hond nu wel aan konden. Tot nu. Nooit zoveel bijtgrage honden gezien als in Tibet. In elk dorp liggen hopen vuil haar, die honden blijken te zijn. Op het platteland maken hele roedels grommers ons het fietsleven lastig. Ze bijten naar de benen en de zakken. Onze remedie als een schuimende bek ziet aanstormen: direct stoppen, je keel schor roepen en stenen gooien. We zijn beide hondenliefhebbers maar hier word ik euforisch van het geluid van de jankende viervoeter.