Urumqi

De informatiesnelweg in China en Pakistan was lange tijd gesloten. In Noord Pakistan was er gewoonweg geen internet. In China had de overheid na de rellen in Xinjang vorig jaar elk internetverkeer afgesloten. Gelukkig was de gewone weg nog wel berijdbaar. En dus zijn er weer verhalen…. Een compilatie van anderhalve maand:

• De laatste week in Pakistan hebben we vastgezeten. De grens met China was wegens de sneeuw gesloten. De weg terug naar het Pakistaanse laagland was door de aardverschuiving geen optie en alle zijvalleien waren door de Pakistaanse politie om veiligheidsredenen afgesloten. Een familie met roots in Tadjikistan heeft ons vijf dagen onder haar vleugels genomen.
• Aan al diegenen die onrustige nachten beleven bij de gedachte aan onze olympisch gespierde lijven: slaap rustig in. Niets uitgebouwde borstkas of trillende biceps. Onze gespierde kuiten hangen als een vreemd object aan een lijf van een bureau-slaaf. Dit verontrustende fenomeen werd nogmaals in de verf gezet toen we tijdens ons fietssabbat eens een dagje de fiets langs de kant zetten om een bergwandeling te maken. Dagenlang zijn we aan de benen stijf geweest.
• In Pakistan hebben we een bijna-dood-ervaring beleefd. In een diepe kloof zijn we midden in een steen-lawine beland. Tien minuten met je rug tegen de rotswand terwijl stenen van tientallen kilo抯 met onwaarschijnlijke snelheid op enkel meters van je vandaan kapotspatten. Rijstpap met gouden lepels lijkt niet zo aanlokkelijk meer.
• Het eten in China is overheerlijk en gevarieerd.
  Hersentjes, varkensdarmen, longen, wormen,… elk onderdeel van de dierlijke anatomie heb ik wel eens geprobeerd. De sterke drank in China waarin kippepoten liggen te weken was echter een brug te ver.
• De Chinese politie is -in tegenstelling tot hun andere Aziatische collega-niet in voor een geintje. Met veel machtsvertoon en met een tronie van ‘il-je-soms-een-wapenstok-tegen-je-gezicht’ tonen ze wie de baas is. En ze zijn overal om je paspoort te vragen of om te zeggen welke weg niet voor toeristen toegankelijk is. We pretenderen geen Chinees te spreken, maar met alle Chinezen maar niet met de deze. We zijn meermaals moeten terugkeren en drie keer weggejaagd van onze kampeerplek. Ik heb de laatste maand tot mijn grote frustratie meer in de ogen van Herr Flik gekeken dan in de ogen van mijn liefke.
• In Tien Shan, een gebergte in noordwest China, zijn we koudweg gepakt door een sneeuw-blizzard. Alle passen dichtgesneeuwd. Chinese wegenwerkers met een kolenkacheltje hebben ons van afgevroren uitstekende lichaamsdelen behoed. Met de fiets waren we wel de allereerste over de pas. Terwijl de buldozers de ingesneeuwde vrachtwagens probeerden vrijscheppen, passeerden wijmet de fiets duwend over pakken sneeuw
• De dagen na de blizzard was het zo koud dat als we ergens vijf minuten durfden stoppen, om pakweg Heidi’s vingers van de dood te vrijwaren, mijn wielen door de sneeuw vastvroren aan mijn kader. Drie keer heb ik met een steen het ijs van mijn vastgelopen fiets moeten kappen.
• We zijn in een supermarkt geweest die minstens zes keer zo groot is als het grootste warenhuis dat ik ooit heb gezien.

We zijn nu in Urumqi, de hoofdstad van Xinjang, en thuis van drie miljoen Chinezen. De Chinese steden zijn een fenomeen in alle opzichten. We trekken binnenkort richting oosten om daarna opnieuw in de Himalaya te fietsen.

De nieuwe foto’s op flickr staan in de mappen noord-pakistan en Xingjang. Klik hier.