Gilgit

We zijn in Noord Pakistan en fietsen tussen de hoogste pieken van de wereld.

Karakoram
De Karakoram Highway. Moeder der wegen. De Highway is wel “high” maar niet echt “speedy”, eerder een pad – gedeeltelijk asfalt – dat langs de Indus door de Himalaya stroomt. Maar wat een panorama! Het is de enige weg ter wereld die zo hoog in het dak van de wereld snijdt. Nanga Parabat is de 9de hoogste berg ter wereld en wordt ook“killer mountain” genaamd omdat daar op het aantal beklimmingen relatief de meeste doden gevallen zijn. De berg flankeert de Highway met de hoogste aaneengeschakelde rotswand ter wereld. Een klimmuur van meer dan 4000 meter. De pas van de Karakoram Highway (4800 meter) vormt de hoogste grensovergang ter wereld.

De weg is wellicht ook een van de belangrijkste en meest omstreden wegen ter wereld. Bij de bouw van de weg vielen duizenden doden. Deze worden aangevuld met tientallen doden per jaar door ondethoudswerken. De Karakoram baant zich een weg door de aardverschuivingen. In januari was er een van de zwaarste aardverschuivingen. Vier kilometer van de weg werd weggespoeld en er ontstond een artificieel meer. Dit meer – als de stenen wand het begeeft -is een direct gevaar voor tientallen burggen stroomafwaarts . De weg verbindt ook China met Pakistan. Twee bondgenoten in het uiterst ontvlambare geopolitieke spel dat China, India , Pakistan en Rusland – allen kernmogendheden – spelen. De weg is dus van vitaal belang als het ooit heet wordt in de regio.
De eerste foto op de blog is een foto van de landverschuiving (gehaald van het internet).

Viva Pakistan
Maanden India heeft ons wat afgestompt. We dachten dat we misschien de vele indrukken en het helse land niet meer de baas konden. We dachten dat we soms wat verzuurd waren door de inspanning, de nooit aflatende stroom Indiers, de hitte…. We dachten dat het aan ons lag en dat de lange reis zijn tol eiste.

Eenmaal terug in Pakistan blijkt dat de reden van onze verzuurdheid naast onze vermoeidheid vooral de Indiers zijn. Vergeten waren we de onmetelijke gastvrijheid, de onvoorwaardelijke big smile van de Pakistani. Het verschil was al voelbaar een kilometer voorbij de Indische grens.
in de bus naar de Karakoram werden we getrakteerd op allerlei lekkers, we kregen de beste plaatsen, een bebaarde krijger stond er op dat ik – om te kunnen slapen – gedurende uren mijn benen op zijn schoot placeerde. Bij aankomst aan de Karakoram waren Heidi en ik ziek (darmklachten). Direct werd het benzine station voor ons vrijgemaakt alwaar we twee dagen in een bed mochten overnachten. Overal worden we getrakteerd op thee. Viva Pakistan.